" روح من و روح شما يكي ست و ما با خداوند ، يگانه ايم .

من به موعظه هاي روحم گوش سپرده ام ... روحم موعظه ام كرد و يادم داد كه مغضوبين شيطان را دوست بدارم و از آناني كه به ناسزا آلوده اند ، نفرتي به دل نگيرم .

پيش از آنكه روحم موعظه ام كند ، مي پنداشتم كه عشق چيزي نيست ، مگر ريسماني كه به دو ميخ بند است .اما اكنون عشق برايم هاله اي ست كه ابتدايش ، انتهاي آن است  و انتهايش ، ابتداي آن .

عشق از يك نفر شروع مي شود اما سر انجام همه چيز و همه كس را در آغوش مي گيرد .

روحم به من ياد داد  كه چگونه زيبايي پوست و صورت و رنگ را ادراك كنم و به من ياد داد كه چگونه با همدلي و مهر ، به آنچه كه نادان ، زشتي اش مي خواند ، نگاه كنم تا افسون و جاذبه ي حقيقي آن را ببينم .

پيش از آنكه روحم به من آموزش دهد ، زيبايي را شعله اي لرزان بين دو ستون از دود مي ديدم . حال كه دود را باد برده است ، تنها شعله را مي بينم .

روحم موعظه ام كرد و يادم داد كه چگونه به صداهايي گوش دهم كه زبان و حنجره و لب ها از ايجاد آن عاجزند .

پيش از آنكه روحم موعظه ام كند ، تنها صداي همهمه و شيون را مي شنيدم .اما اكنون به ساحت روشن سكوت وارد مي شوم و آواز خوش خوانند گاني را مي شنوم كه راز هاي آن ناشناخته را باز مي گويند .

روحم اندرزم داد و گفت : « نه از ستايش ستايشگران شاد شو و نه از ملامتگران غمين باش . »

پيش از آنكه روحم اندرزم دهد ، در شايستگي كارم ترديد داشتم .

اكنون مي دانم كه درختان در فصل بهار جامه ي شكوفه بر تن مي كنند و بي آنكه در بند ستايشي باشند ، در فصل تابستان  ميوه مي دهند ؛ آنها در فصل پاييز ، برگهاشان را مي ريزند و بي آنكه از سرزنشي بهراسند ، در فصل زمستان ، عريان مي شوند .

روحم به نجوا گفت : « فانوسي كه حمل مي كني ، از آن تو نيست و آوازي را كه مي خواني ، ساخته ي دل تو نيست ، زيرا حتي اگر چراغ را حمل كني ، تو خود چراغ نيستي . »

روحم موعظه ام كرد و به من بسيار آموخت . روح شما نيز موعظه تان كرده و به شما بسيار آموخته است ، زيرا من و شما را از يك حقيقت سرشته اند . "

                                                             (خليل جبران)