از باورهای دروغین گذشتم.از افسانه های عشق گذشتم.از خوابهای آشفته ی شبهای هراس به صبح حقیقت رسیدم. باران غبار چشمهایم را شست من اکنون می بینم. شبی که ندانسته نطفه ی بودنم بسته شد و تپش زندگی در قلبم به صدا در آمد. سحرگاهی که ورودم را به دنیای معماها با گریه ای آغاز و در آغوش مادرم دوباره به خواب فرو رفتم تو با من بودی. بچگی های معصوم پر از صداقت های مومن پر از قهرهای جاودان،زمانی که خوشبختی در پرواز پروانه های رنگی بود تو با من بودی. وقتی که یأس زندگی با پرواز پروانه ها به هوا نرفت و خنده در چشمان مهربانت مُرد ، تو با من بودی . لحظه ای که اولین بار ،چشم در آینه دوختم و در حیرت بودنم فرو رفتم ، تو با من بودی. وقتی به پوچی قهرمانهای داستان ایمان آوردم و به دنبال معنای پاکی به چشمان ماه خیره شدم و تفسیر صداقت را در کتاب زندگی دروغی یافتم،تو با من بودی. تو با من بودی از ابتدا، از نخست،مثل سایه،مثل خواب با من بودی در من زیستی و در من رشد کردی. قهرمان ها در چشمان من مردند. صداقت در دستان دو رویی له شد. خوشبختی در پرواز پروانه ها نبود و خدا در لابه لای ابرها لانه نساخته بود . معماهای زندگی یکی پس از دیگری حل شد ، اما معماهای وجود تو بزرگتر از باور گشت. به من بگو کیستی تو؟چیستی تو؟ خواب هستی یا بیداری؟رویا هستی یا هشیاری؟ به من بگو و با من بیا تا شوق را از شور ،عشق را از نور وسیب سرخ زندگی را از باغ رویاهای دور بچینم. به من بگو.....

نمی دانم به کدامین گناه باید اسیر باشم...

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست          بین من وعشق تو دمی فاصله ای نیست

 

گفتم که کمی صبر کن وگوش به من کن            گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

 

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف                تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

 

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت         جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

 

رفتی تو خدا پشت وپناهت به سلامت               بگذار بسوزد دل من مسئله ای

ديگه واژه هام تموم شد

 

           ديگه من حرفي ندارم 

                           همه زندگيمو با عشق

                                      واسه چشماي تو دادم

                                                      حالا كه دلم گرفته 

 
چرا من تو رو ندارم...

 
                  چرا جاي دستاي تو

                             تو دستام خزون و دارم...

                                         چرا ديگه وقت بارون

شونه هاتو من ندارم...

 

مي دوني؟ دلم گرفته 

             واسه تو ،قد يه دنيا

                        واسه من زندگي بي تو

 
                                    شده كابوس يه رويا

 

زندگي بي تو يه مرگه

يه مرگه آروم و ساده

 

كاشكي بودي و مي ديدي

كه بي تو من خيلي تنهام....

 

 

بعد تو حتي تو خوابم 

            دل من گريه اش ميگيره

 
                         واسه اون ماهي عاشق

                                         كه تو تنگ غم اسيره

دل من گريه اش مي گيره

            واسه تو،كه خيلي خوبي

 
                             واسه تو كه بعد عمري

                                       واسه من هنوز هموني

دل من خيلي شكسته

           به دست مردم دنيا

                       به دست همونايي

 
                                كه گذاشتن منو تنها

 

زندگي يه رسم زشته 

  
             كي ميگه اين سرنوشته...

 
                        سرنوشت تنهايي توش بود...؟! 

                                          تو كجا اينو نوشتن؟؟!!...

كه باشن عاشقا تنها؟ 

             كي تو تقسيم زمونه

 
                        گريه رو به عاشقا داد؟ 

                                      كي گفت عاشقا فدا شن؟ 

كه يكي زنده بمونه؟

           كي گفت سهم اونا رفتن

                       سهم ما تنها نشستن؟

                                        پس كجا؟ كو اون عدالت؟

چي شد اون همه صداقت؟ 

 

من دلم گريه اش گرفته

 
                 اما من اشكي ندارم 

                             كه به خاطرت ببارم

                                       ديگه اينجوري نميشه

آخرش مگه چي مي شه؟

 

اين همه حرفا رو گفتم 

            يه چيزي رو از ياد بردم

                          من و تو بازيگر نيستيم

                                       اخر فيلم نمي ميريم

ما تو فيلمنامه ي اونا

            ديگه هيچ نقشي نداريم

                        توي فيلمنامه ي اونا

                                  مثل فيلمنامه ي دنيا

مردنش براي ما بود  

 
             زندگيش براي اونا

                     اما ما زنده مي مونيم

 
                                  حالا تو هر جاي دنيا

واسه زندگي دوباره 

 

 يه فيلم تازه ميسازيم

 

عاشق اگه تنها باشه 

           اگه دورترين جاي دنيا باشه 

                                    هميشه عاشقه 

 

کوچه

 بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
 یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
 ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
 همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

<<فریدون مشیری>>