همیشه دوستت دارم                     

ای سر چشمه ی محبت                                   
               ای عشق واقعی                                              
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است                                          
             چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود                       
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است                                            
                                              چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای                           
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی                                                                      
           تو هوای دلم را با طراوت کردی                                
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم                                            

            پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

در شب سرد زمستان خاطرات زندگیم را

بر روی بخار شیشه نوشتم

می گویند:

شیشه احساس ندارد

ولی برایم گریست

شب شده بود گل افتابگردان داشت دنبال خوشيد مي گشت که يهو يک ستاره بهش چشمک زد اما گل افتابگردان سرش رو ارام اورد پايين ميدوني چرا اخه گلها هيچوقت خيانت نمي کنن واسه همينه که گل افتابگردان هميشه شبها سرش پايينه

از حل معمای چشمان تو خسته شده ام
می خواهم جر بزنم
خودت بگو
چقدر دوستم داری ؟!

پاییز

از چهره طبیعت افسونکار
بر بسته ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه های حسرت و ماتم را
 پاییز ای مسافر خک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری
جز غم چه میدهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت ؟
جز سردی و ملال چه میبخشد
بر جان دردمند من آغوشت ؟
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم پندارم
پاییز ای سرود خیال انگیز
پاییز ای ترانه محنت بار
پاییز ای تبسم افسرده
بر چهره طبیعت افسونکار

یادت نره دوستت دارم

یادت نره دوستت دارم